Choroba Leśniowskiego-Crohna |

Choroba Leśniowskiego-Crohna

Rating: 5.0/5 (1 vote cast)

Uważa się, że najczęściej za rozwój choroby odpowiedzialne są czynniki genetyczne, zakaźne oraz immunologiczne. Rozpoznanie jest bardzo trudne. Diagnozę stawia się zazwyczaj dopiero po 3 latach trwania choroby.

Objawy tej choroby zależne są od lokalizacji, rozległości oraz stopnia zaawansowania zmian w przewodzie pokarmowym. Występują zaburzenia połykania, objawy wciągnięcia żołądka lub dwunastnicy imitują wrzód trawienny lub zwężenie odźwiernika. Znane są także przypadki w których pierwszym objawem była niedokrwistość, gorączka „nieznanego pochodzenia”, a nawet zgięciowy przykurcz w prawym stawie biodrowym. U większości pacjentów z chorobą jelita cienkiego dominują bóle brzucha i biegunka. Mogą występować smoliste stolce, rzadko pojawia się w nich domieszka krwi.

We wszystkich postaciach choroby ważnym objawem jest guz, który wyczuwalny jest w miejscu odpowiadającym lokalizacji zmian chorobowych. Przeważnie guz tworzy się w okolicy prawego dołu biodrowego. Kolejnym elementem objawowym są zmiany w okolicy odbytu. Mają postać owrzodzeń, szczelin, ropni oraz przetok okołoodbytowych. W 27% przypadków zmiany te są pierwszym objawem choroby.
Mimo, że przyczyna wywołująca chorobę Leśniowskiego-Crohna jest nieznana, medycyna dysponuje sposobami opanowania zapalenia w jelitach i zapobiegania jego nawrotom. Możliwe jest leczenie farmakologiczne i chirurgiczne. Nie istnieje w tym przypadku związek przyczynowy między sposobem odżywiania, a procesem zapalnym w jelitach, nie istnieją więc sposoby dietetycznego leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna. Obowiązują natomiast pewne zasady żywienia, mogące spełniać pożyteczną rolę w niektórych fazach tej choroby. Podstawową zasadą jest spożywanie tylko i wyłącznie takich potraw, które nie wywołują lub nie nasilają dolegliwości. Pokarmy, które nasilają objawy to przede wszystkim mleko i jego przetwory, pszenica, drożdże, kukurydza, banany, pomidory, jajka i wino.